1. Sağlık hizmetinde başarı; uygun fiziki mekân, çağdaş teknolojik donanım, üst düzeyde bilgi, akılcı ve gerçekçi planlama işlevlerinin yerine getirilmesi yanında ancak etkin yönetim ve nitelikli insangücü ile sağlanabilir.

2. İnsan kaynakları politikalarında başarılı olmak için iyi planlama yapılmalıdır. İyi planlama; gerçekçi, ulaşılabilir, maliyet-etkili, dinamik ve değişime açık, projeksiyonu uzun vadeli, uygulaması kısa vadeli, farklı gruplarda işbirliğini esas alan, merkez ile uygulama bölgesi arasında eşgüdümü sağlayan planlamadır.

3. Ülkemizde nüfusumuz arttıkça ve sosyodemografik ve epidemiyolojik görüntümüz (çocuk, genç, yaşlı nüfusun ortanı, engellilerin durumu vb.) değiştikçe nitelikli sağlık personeli daha da önemli hale gelmektedir. Değişen hasta profiline göre yönetsel durum da gözden geçirilmeli ve uyarlama yapılmalıdır.

4.Yerel sağlık teşkilatı yeniden yapılandırılmalıdır.

5. Hasta odaklı yönetim anlayışı yaygınlaştırılmalı, yöneticileri ölçme ve değerlendirme kriterleri oluşturulmalıdır. Kamu sağlık yöneticisinin başarısı değerlendirilirken eğitime, sağlık hizmetine ve personel yönetimine yaptığı katkı bütünsel olarak göz önüne alınmalıdır.

6. Yöneticilik bir meslektir ve eğitim ile elde edilir. Eğitim almayan bir yatırımcı sezgileri ile başarılı bir yönetici olacağını beklememelidir. Yatırımcılar ile özel sağlık kurumu yöneticileri arasındaki çizgiler net olmalı ve profesyonel yöneticiye yatırımcı gereksiz müdahalelerde bulunmamalıdır.

7. Üst düzey sağlık yöneticisi sağlık bilimleri ya da yönetim bilimleri alanında kalan bir meslekten olabilir. Önemli olan sağlık yönetimi işlevlerini yerine getirecek bilgi ve deneyime sahip olmak ve ekip çalışması ile yönetim uygulamaktır.

8. Hekim yönetici olmanın avantajı olduğu gibi dezavantajı da vardır. Aynı şekilde diğer mesleklerden gelmenin de avantajları vardır. Fakat en büyük dezavantajı sağlık kurumlarında hekim olmayanın hekimleri yönetmekte sıkıntı yaşamasıdır. Hekimlik dışı mesleklerden de gelerek üst düzey sağlık yöneticisi olmuş kişilerin bir hekim yöneticiyi yakın temas ile yanlarında bulundurması gerekmektedir.

9. Yönetim kademelerindeki kişiler birdenbire üst düzeye getirilmemeli, alt ve orta düzeyde yetiştikten sonra üst göreve getirilmelidir. Bu hem başhekimlik hem de işletme yöneticiliği için geçerlidir.

10. Yönetici konumundaki kişiler yaptıkları hatalar gösterildiğinde bunu görebilmeli, eleştirel yaklaşanlar da objektif bakıştan uzaklaşmamalıdır. Avrupa Birliği’ne giriş sürecinde sivil toplum kuruluşlarının önemi daha da artmaktadır. Sivil toplum kuruluşları sağlık politikalarının oluşturulmasına katkıda bulunurken kendi üyelerinin haklarını gözetmek durumundadır. Devlet sivil toplum kuruluşlarını desteklemelidir.

11. Kamu hastaneleri sağlık yöneticilerinin kamu sağlık otoritesi ile sağlık çalışanlarının haklarını dengelemesi gerekir. Sağlık çalışanlarının hasta haklarını sahiplenmesi ile dengenin sağlanması kolaylaşır.

12. Kamu sağlık yöneticileri paydaşları ile işbirliği yapmaktan çekinmemelidir. Bir kamu sağlık yöneticisinin başlıca yönetimsel paydaşları arasında Sosyal Güvenlik Kurumu, Maliye Bakanlığı, Kamu İhale Kurumu, bayındırlık müdürlüğü, tabip odaları, sendikalar, yerel yönetimler, sivil toplum örgütleri, hasta ve hekim hakları dernekleri sayılabilir.

13. Ülkemizde hekim açığı vardır. Hekimlik mesleği teşvik edilmeli, gençler çağdaş tıp eğitimine özendirilmelidir. Hekimlerin toplum içinde saygınlığının yükseltilmesi, morallerinin ve maddi koşullarının iyileştirilmesi ile tıp fakültelerine olan ilgi artacak, başarılı ve kaliteli öğrenciler gelecektir.

14. Aynı ihtiyaç hemşirelik ve diğer sağlık meslekleri için de söz konusudur. Sağlık personeli eksikliğinden birçok birim açılamamaktadır. Nitelikli yönetici ve uygulama hemşiresi sayısı ivedilikle arttırılmalıdır.

15. Hastane birlikleri yasa tasarısında yönetim kurulları oluşumu gözden geçirilmelidir.

16. Sağlık sisteminde e sağlık uygulamalarında bilgi güvenliği ihmal edilmemelidir.

17. Vakıf üniversitelerinin ülkemizde bazı sorunları ve belirsizlikleri vardır. Vakıf üniversitesi hastaneleri sadece sağlık hizmetini değil, akademik eğitimi de amaçlamıştır. Kamu kurumunda görev yapmakta olan hekimlerin vakıf üniversitelerine ait sağlık hizmet kuruluşlarına afiliyasyonuna izin verilmelidir.